Degenen onder u die leest mijn slaaf's geweldige website zal er van bewust dat zij is goed verloopt en dat hebben we een heerlijke tijd samen in Toronto. Niet alle daarvan werd besteed dingen doen die ze koestert of daadwerkelijk craves in de eerste plaats, maar al deze lijken te hebben gebracht van onze relatie vooruit.

Ik ben geconfronteerd met een zinnetje dat geldt zo'n beetje als dit vaker dan minder:

Dat is niet eerlijk, Meester!

Als we kijken naar de situaties die achteraf in die zin werd gebruikt, zou ik zeggen dat was een feest (ha ha ha) beoordeling van de situatie.

De relatie die wij leiden is niet fair om mij, om mij balancing mijn slaaf zijn wensen en behoeften perfect, onze relatie is ongeveer wat ik wil, wat ik nodig heb, wat ik in staat te gebeuren en soms dat niet hoeft te worden beurs . Voordat al het licht getint feministicly lezers van mijn blog nu in een anafylactische shock wil ik toevoegen dat ik niet een verkeerde man op een mechanisch reis. Ik zal nooit kwaad laat komen op mijn slaaf, die lichamelijk of geestelijk. Ik werk hard om een klimaat te scheppen waarin ze kan zich veilig voelen, waarin ze kunnen groeien, helaas dat betekent dat ik de vraag betaling als goed.

Ik verwacht dat mijn slaaf te steunen me in vertrouwen in me genoeg om afstand te doen van haar wil me, zodat ik ze kan maken van mijn eigen land. Ik kan kiezen om niet mee te maken mijne, ik zou kiezen om zich ervan te ontdoen, of ik kan kiezen om een situatie waarin alleen mijn wil winnen en toch zal ik altijd haar beste rente net zoveel als in het achterhoofd heb ik de mijne.

Ik ben eigenaar van alles wat mijn slaaf is, tot de allerlaatste vezel van haar lichaam, net zoveel als ik zulke voorrechten als slapen, eten, drinken, zelfs ademhalen. Dat klinkt misschien een beetje hard aan die niet per se in een totale energiebeurs, maar dat is hoe we ervoor kiezen om ons leven leiden.

Dat werkt niet altijd en soms mijn slaaf krijgt bang, dat vervolgens ontstaat die kleine oneffenheden in de weg, waar ze growls een beetje, stomps haar voet, krijgt boos op mij en dan eindelijk beseft dat ze veilig is en dat er geen sprake is van schade in me met dat extra beetje controle. Die kan weinig dingen als ze de mantra genoemd of iets grotere dingen, zoals de rectale uitbreider kit. Ze weet het doet geen schade aan haar, ze weet dat ik nooit zal toestaan dat haar vlees om blijvende beschadiging, maar in haar hoofd heeft ze nooit willen zelf een van die vicieuze dingen en nu heb ik haar doen. Hoe durf ik? Ik durf, want ik kan.

We hebben een gevestigde patroon aan onze relatie en ik ben gewend aan de weerstand als het gaat om de grote dingen die moeten worden omarmd, zoals haar wens om mijn kleine meid, mijn mooie pop. Ik heb genoeg tijd geïnvesteerd in onze relatie al zo dat ik nu misschien ontdoen van de kleine angsten, de kleine hobbels. Als het gaat om het kopen van speelgoed, de voltooiing van eenvoudige taken, zal ik niet accepteren niet meer dan dat ik heb in het verleden. Ik denk dat mijn slaaf weet dat en zij gehoorzaamt in het algemeen zeer goed, maar die kleine smeerlap in mij aanwezig moet zijn nu en dan. Dat is een aspect van een Master aan mij, dat is ongeveer wat ik wil, zij niet. Dat doen mijn wensen op de eerste plaats komen en dat haar gave van dienstbaarheid staat haar te aanvaarden dat, omdat geen enkele andere vrouw en ik zou accepteren dat als een waar geschenk voor mij.

Ik ben zeer goed in staat van het scheiden van de twee entiteiten van liefdevolle mijn partner met heel mijn hart en die eigenaar is mijn slaaf. Ik zal niet toestaan dat de liefde komt tussen mij en mijn slaaf als het erom gaat haar het best mogelijke Master. Ik denk wel dat het hard, meedogenloos, regelrecht wrede en oneerlijke soms kan overtuigen van een mens die dat extra beetje, door te drukken, zodat deze haat voor een moment, en gewoon doen. Hopelijk is het gewoon over het vinden van de juiste balans.

Populariteit: 42% [?]